اينا خلاصه اي از صحبت هاي خانم غلامعلي پور، اولين مدير فرزانگانه که زيادم بي ربط با حرفاي پاريو نيست. مثل اين که سمپاد اون اولاش بهتر بوده! :
   

      "-در مورد مديران اوليه اصرار زيادي بود که حتما به يک زبان خارجي مسلط باشند. من هم انگليسي بلد بودم. پيشنهاد دادند، من هم قبول کردم. حقيقتا کار مشکل بود. آن وقت، مخالفت هاي زيادي وجود داشت. مشکلات از نظر ما بزرگ بود، ولي آقاي دکتر با ديد گسترده و شناختي که داشتند، مشکلات را براي ما اسان مي کردند. ما را وادار مي کردند با انرژي کار کنيم...
   

     دکتر اژه اي معتقد بودند که بايد بگذاريم عدالت در مورد استعداد ها اجرا شود: "بگذاريد آنها که  استعداد بيشتري دارند، امکانات بيشتري داشته باشند تا پرورش پيدا کنند."
   

     آن موقع کتاب تکميلي نبود. سعي مي کرديم با فعاليت هاي اضافه، به پرورش استعدادهاي بچه ها کمک کنيم. ساعت کلاس ها باز بود، تا جايي که بچه ها مي خواستند به آنها درس داده مي شد. به سوال ها ي بچه ها با "سال ديگر مي خوانيد" جواب نمي داديم. هر جا هر سوالي براي بچه مطرح مي شد، همان جا جوابش را مي گرفت.
   

     برخوردها با مدارس ما اصلا خوب نبود. آموزش و پرورش مثل اين که يک ميکروبي آمده باشد در بدنش، اين مدارس را دفع مي کرد! مي گفتند بهترين بچه ها را جمع کرديد از سطح شهر و از مدارس ديگر، معلم ها به چه اميدي سر کلاس بروند؟! قبلا سر هر کلاس دو تا بچه ي خوب بود، آن هم سما گلچين کرديد و برديد! کادر آموزشي به ما نمي دادند و سنگ مي انداختند. به ما دبير نمي دادند. تا خود مهر منت مي کشيديم، التماس مي کرديم تا به ما دبير بدهند. آخرش هم معلم هاي خسته و شيفت دومي شان را به ما مي دادند. سنگ مي انداختند، سد مي ساختند، انگار ما مي خواهيم معلم ببريم اسرائيل!..."
                                                              من ديگه چيزي نمي گم خودتون قضاوت کنين

 

P.S: قراره ما از این به بعد ما رابط بین بچه ها و آقای عباسی - نماینده ی سمپاد - باشیم .حرفی داشتید به ما بگید.