وقتی شب های قبل از امتحان دست به دعا برمی داریم شب زلزله بیاد و مدرسه مون خراب شه یا مثلا خودمون بمیریم ولی نریم امتحان بدیم. وقتی دعا می کنیم وسط خرداد کلی برف بیاد و مدارس تعطیل بشن. وقتی دعا می کنیم کاش هرگز به دنیا نمی اومدیم ... اینا چه معنی ای دارن؟ یعنی امتحان دادن از زلزله و کولاک و مرگ و نیستی دردناک تره؟

به نظر می رسه که هست. وقتی مهم نباشه کی هستی ،چی هستی ،چی کار می کنی ، طرز فکرت چیه و یا اصلا از زنده – گی کردن چقدر حالیته و تنها ملاک آدم حسابی بودن نمره های بالاس بیشتر از این هم نباید انتظار داشت.

 چرا کسی نمی خواد قبول کنه؟ من جوان ، قبل از این که یه محصل باشم یه آدم ام.یه چیزایی رو دوست دارم یه چیزایی رو دوست ندارم . یه کارایی رو بلدم یه کارایی رو بلد نیستم .یه استعداد هایی دارم یه استعداد هایی ندارم.کسی این جا هست که بتونه بگه چی شده که اسم این سازمان شده سازمان ملی پرورش استعداد های درخشان ؟

کی جواب هق هق های امروز بچه ها رو بعد از بیرون اومدن از جلسه امتحان ریاضی می ده؟ کی به این موضوع رسیدگی می کنه که مثلا ما تجربی ها امتحانمون هماهنگ استان بوده نه هماهنگ کشوری سمپاد؟ اصلا کدوم مسئول اهمیت می ده سوالای امتحان سخته یا ساده؟ کی براش مهمه ما ناراحتی اعصاب می گیریم، عینکی می شیم، دیسک کمر و آرتروز گردن می گیریم تا بالاخره ببینیم چه گلی( به کسر گاف یا ضم گاف فرقی ندارد) می تونیم به سر خودمون بزنیم؟ تنها چیزی که مهمه نمره اس. اون هم به چه قیمتی؟

مشت مشت پول مفت واسه کلاس های خصوصی ( اون هم با معلم مدرسه ات ، اون هم همه بچه ها) انواع تقلب ها (مسئولان محترم هم به جای این که به بچه ها بباورونن(!) که این کار درستی نیست لطف میکنن و شرایط رو درک می کنن...) دیوانه شدن یا چی ؟

 اگه چی بشه یعنی ما پرورده شده ایم استعدادهای درخشان؟کی ما رو پرورش می ده؟ چطوری؟

 گاهی (تقریبا همیشه) فکر می کنم به جای نشستن پشت این میز های چوبی داغون و جیرجیرک دار و مانتو سوراخ کن ، شرافتمندانه تر نیست که از مسئولان پرورش دهنده خودمان یا از معلمان عزیز پرورشگاه هایمان بخوایم  که حقیقتا به ما  اندیشیدن رو یا بدن نه اندیشه ها رو... من به عنوان یک سمپادی و به نمایندگی از همه ی همفکر هام در مراکز سمپاد همدان و چه بسا ایران ( حتی اونایی که خیلی راحت پشت آدمو خالی می کنن و اگه لازم بشه حتی شخصیت و باورها و نظرات خودشون رو هم منکر میشن که تو درد سر نیفتن با این که اونا هم با همون چیزی مشکل دارن که تو داری ولی نمی جنگن ، عقب نشینی می کنن) همین جا می گم که: 

 فعالیت های مدارس پرورش استعداد های درخشان (شهرستان ها)نیاز به تجدید نظر دارد. 

 یه روزایی بود که حداقل می شد با اسم سمپادی بودنت پز بدی حالا همون کار هم نمیشه بکنی. هر کی موافق یا مخالفه خواهش می کنم بگه . می تونیم این بحثو ادامه بدیم تا شاید یه روزی نتیجه بده.شاید یه روزی خود دکتر اژه ای برای بار دوم بیان همدان.(بار اول روز افتتاح مراکز سمپاد همدان بوده)